Press & Reviews

The melancholy of Anouk Van de Wal

by Yves Joris | May 31, 2025 | Art expo, Artist |

There is a way of looking that does not register but translates, from the outside world to the inside world. In the exhibition 6 Steps to Living Your Best Life, which runs from May 22 to June 15, 2025, in the temporary space of Deuss Gallery in Kloosterstraat in Antwerp, photographer Anouk Van de Wal presents a body of work that lies precisely on that boundary: between perception and intuition, between photography and painting, between silence and disturbance. Her work cannot be read as a report of reality, but rather as a sensory fluid that moves through memory.

Images as letters

Van de Wal grew up without television or comic books, but with a subscription to National Geographic. That monthly stream of images, detached from context and text, formed her first visual alphabet. For her, the photos were not illustrations, but narratives in their own right. What fascinated her was not their documentary value, but the feelings the images evoked. It is this early perspective that still influences her visual language today, which moves more in registers of atmosphere and stillness than in sharp definitions.

After studying at Sint-Lucas Brussels, Van de Wal developed as an artist who prefers to interpret rather than record. Her work is rooted in analog photography, but she systematically undermines the expectations associated with it. She removes color, stacks transparent layers on top of each other, and uses rice paper as a carrier, which gives the images an almost breathing, fragile quality. Her photography thus moves on the borderline with painting. It is no coincidence that she sometimes refers to herself as a painter trapped in the body of a photographer.
A bicycle accident several years ago brought an abrupt change in her life. The world became smaller, her field of vision more limited, and time seemed to slow down. During that period, she began working with sunlight prints: objects were placed on paper and 'drawn' by the light. The process was slow, patient, elementary. It gave her the opportunity to learn to look again, paying attention to what was close by and overlooked. That experience has had a lasting influence on her aesthetics. What we see now are images that testify to an intimate, slow interaction with the world.

The sound of isolation

Van de Wal often photographs with loud music in her ears, usually Bach. Not as accompaniment, but as a boundary. She wants to shut out the rustling of leaves, the singing of birds, the whispering of the wind. Nature as it presents itself is distracting. She is not looking for a document of reality, but a constructed mental space in which she can look freely. The result is not a landscape in the classical sense, but a state of mind – independent of place or time.

At first glance, the title of the exhibition, 6 Steps to Living Your Best Life, sounds like an ironic nod to the self-help discourse of our time. In contrast to this are the images themselves, which proclaim or promise nothing, but simply open up a gentle space for reflection and memory. Here there are no polished success stories, but a vulnerable search for meaning, direction, and presence. Life cannot be summarized in six steps, Van de Wal seems to say, but unfolds in hesitant movements, detours, and silences.

Photography as whispering poetry

The photographs in this exhibition were given titles such as Please forgive me for being late again, I've been looking for too long and Didn't mean to disrupt the silence. They sound like sentences from an unfinished letter, like fragments of an inner dialogue. Instead of explanations, they are whispers. They give direction to the image without defining it. Everything remains open, suggestive, as if the photographer asks more questions than she provides answers.

The work Go Your Own Sweet Way is a striking example of this. Not only is the title poetically charged, it also refers to the song of the same name by The Notting Hillbillies. That song resonates with a mild melancholy, a quiet acceptance of the fact that some paths can only be walked alone. The same tone is evident in the composition: soft in color, diffuse in form, open to interpretation. The choice to follow one's own path is not presented here as an act of resistance, but as something that happens naturally, though melancholically.

A unique voice in Belgian photography

Anouk Van de Wal occupies a unique place in contemporary Belgian photography. Her work is reminiscent of Dirk Braeckman's tranquil images, but also carries a sensitivity related to the oeuvre of Masao Yamamoto. Like Yamamoto, Van de Wal explores the poetry of the ephemeral, of the barely perceptible. Her work is imbued with an awareness of transience, a gently melancholic view of things that stems from the Japanese concept of mono no aware: the emotional awareness of transience and the beauty that lies within it. She works with light and paper, but her approach is that of a painter: layer upon layer, with a sense of texture, nuance, and rhythm.

Anouk Van de Wal invites slowness. Her images compel the gaze to slow down, to linger, to surrender to a form of seeing that feels rather than knows. In an age when images are often loud and fleeting, her photographs offer a rare moment of silence. And it is precisely that silence that lingers long after viewing.

De melancholie van Anouk Van de Wal

door Yves Joris | 31 mei 2025 | Art expo, Artist | 

Er bestaat een vorm van kijken die niet registreert maar vertaalt, van buitenwereld naar binnenwereld. In de tentoonstelling 6 Steps to Living Your Best Life, die loopt van 22 mei tot 15 juni 2025 in de tijdelijke ruimte van Deuss Gallery in de Kloosterstraat in Antwerpen, toont fotograaf Anouk Van de Wal een oeuvre dat zich precies op die grens bevindt: tussen waarnemen en aanvoelen, tussen fotografie en schilderkunst, tussen stilte en verstoring. Haar werk laat zich niet lezen als een verslag van de werkelijkheid, maar eerder als een zintuiglijk fluïdum dat door het geheugen beweegt.

Beelden als brieven

Van de Wal groeide op zonder televisie of stripverhalen, maar met een abonnement op National Geographic. Die maandelijkse stroom beelden, los van context en tekst, vormde haar eerste visuele alfabet. De foto's waren voor haar geen illustraties, maar op zichzelf staande vertellingen. Wat haar fascineerde was niet de documentaire waarde, maar het gevoel dat de beelden opriepen. Het is die vroege blik die vandaag nog altijd doorwerkt in haar beeldtaal, die zich eerder beweegt in registers van atmosfeer en verstilling dan in scherpe definities.

Na haar studies aan Sint-Lucas Brussel ontwikkelde Van de Wal zich als een kunstenaar die liever interpreteert dan registreert. Haar werk wortelt in de analoge fotografie, maar ze ondermijnt systematisch de verwachtingen die daarmee gepaard gaan. Ze haalt kleur weg, stapelt transparante lagen over elkaar en maakt gebruik van rijstpapier als drager, wat de beelden een haast ademende, kwetsbare kwaliteit geeft. Haar fotografie beweegt zich daardoor op het grensvlak met schilderkunst. Niet toevallig noemt ze zichzelf wel eens een schilder gevangen in het lichaam van een fotograaf.

Een fietsongeval bracht enkele jaren geleden een abrupte wending in haar leven. De wereld werd kleiner, haar blikveld beperkter, en de tijd leek te vertragen. In die periode begon ze te werken met zonlichtafdrukken: objecten werden op papier gelegd en door het licht 'getekend'. Het proces was traag, geduldig, elementair. Het gaf haar de kans opnieuw te leren kijken, met aandacht voor wat vlakbij en over het hoofd gezien lag. Die ervaring heeft haar esthetiek blijvend beïnvloed. Wat we nu zien zijn beelden die getuigen van een intieme, trage omgang met de wereld.

De klank van afzondering

Van de Wal fotografeert vaak met luide muziek in haar oren, meestal Bach. Niet als begeleiding, maar als afbakening. Ze wil het geritsel van bladeren, het gezang van vogels, het ruisen van de wind buitensluiten. De natuur zoals ze zich aandient, leidt af. Ze zoekt geen document van de werkelijkheid, maar een geconstrueerde mentale ruimte waarin ze vrij kan kijken. Zo ontstaat geen landschap in de klassieke zin, maar een gemoedstoestand – los van plaats of tijd.

De titel van de tentoonstelling, 6 Steps to Living Your Best Life, klinkt op het eerste gezicht als een ironische knipoog naar het zelfhulpdiscours van onze tijd. In contrast daarmee staan de beelden zelf, die niets verkondigen of beloven, maar enkel een zachte ruimte openen voor reflectie en herinnering. Hier geen opgepoetste succesverhalen, maar een kwetsbare zoektocht naar zin, richting en aanwezigheid. Het leven laat zich niet samenvatten in zes stappen, lijkt Van de Wal te zeggen, maar ontvouwt zich in aarzelende bewegingen, in omwegen en in stiltes.

Fotografie als fluisterende poëzie

De foto's in deze tentoonstelling kregen titels als Please forgive me for being late again, I've been looking for too long of Didn't mean to disrupt the silence. Ze klinken als zinnen uit een onafgemaakte brief, als fragmenten van een innerlijke dialoog. In plaats van verklaringen zijn het fluisteringen. Ze geven een richting aan het beeld, zonder het vast te leggen. Alles blijft open, suggestief, alsof de fotografe meer vragen stelt dan antwoorden biedt.

Het werk Go Your Own Sweet Way is daarvan een treffend voorbeeld. Niet alleen is de titel poëtisch geladen, hij verwijst ook naar het gelijknamige nummer van The Notting Hillbillies. In dat lied klinkt een milde melancholie door, een stille aanvaarding van het feit dat sommige wegen alleen bewandeld kunnen worden. Diezelfde toon spreekt uit de compositie: zacht van kleur, diffuus van vorm, open voor interpretatie. De keuze om een eigen pad te volgen wordt hier niet als daad van verzet voorgesteld, maar als iets wat vanzelfsprekend, zij het weemoedig, gebeurt.

Een unieke stem in de Belgische fotografie

Binnen de hedendaagse Belgische fotografie neemt Anouk Van de Wal een unieke plaats in. Haar werk sluit aan bij de verstilde beelden van Dirk Braeckman, maar draagt ook een gevoeligheid in zich die verwant is aan het oeuvre van Masao Yamamoto. Zoals Yamamoto verkent Van de Wal de poëzie van het efemere, van het nauwelijks waarneembare. In haar werk sluimert het besef van vergankelijkheid, een zacht-melancholische blik op de dingen die komt uit het Japanse mono no aware: het emotionele bewustzijn van de vergankelijkheid en de schoonheid die daarin schuilt. Ze werkt met licht en papier, maar haar benadering is die van een schilder: laag op laag, met gevoel voor textuur, nuance en ritme.

Anouk Van de Wal nodigt uit tot traagheid. Haar beelden dwingen de blik om te vertragen, om te blijven hangen, om zich over te geven aan een vorm van kijken die eerder voelt dan weet. In een tijd waarin beelden vaak luid en vluchtig zijn, bieden haar foto's een zeldzaam moment van stilte. En het is precies die stilte die lang blijft nazinderen.

Pers over Anouk Van de Wal

Kunstcriticus Yves Joris beschrijft het werk van Anouk Van de Wal als een unieke visie tussen "fotografie en schilderkunst", waarin kijken niet registreert maar "vertaalt naar zintuiglijke ervaringen". Haar oeuvre creëert "atmosfeer, verstilling en intimiteit", en nodigt uit tot reflectie en een trager, aandachtiger kijken. In titels die als "poëtische zinnen" aanvoelen, ontstaat een dynamiek tussen kunstwerk en toeschouwer, los van klassieke interpretaties.